گردباد

گورستان زناشویی، موجزترین، بهترین و کامل‌ترین تعریفی است که می‌توان در توصیف آخرین ساخته مازیار میری به کار برد، اصطلاحی که رومن پولانسکی در ساخته جنجالی خود «Bitter Moon» از زبان کاراکتر خود «اسکار» در توصیف رابطه‌ای که خیانت قسمت طاعونی آن است، بکار برد. بیشتر از همه چیز «سعادت آباد» به همان خوراک چینی شباهت دارد که یاسی در صدد آماده کردنش هست، از جنبه نشانه شناسی فیلم‌‌ساز غذا را به مثابه‌ی عامل پیونده دهنده‌ی انسان‌ها در تقابل با موبایل قرار می‌دهد - که در ظاهر وسیله‌ی ارتباط است اما درفیلم به ابزار پنهان‌کاری و خیانت بدل شده.

خیانت آباد جایی است که یک رابطه به بن‌بست می‌رسد، آنجا که درخت تعلق خاطر، ثمره‌ای ندارد، جایی که فردیت به چنان ابتذالی می‌رسد که افراد را در خویشتن خویش غرق می‌کند، آنجا که نزدیکی تنها در فقدان فاصله میان تنها خلاصه می‌شود، آنجا که افراد همگی نقاب بر چهره دارند و با آنچه می‌گویند زمین تا آسمان متفاوت‌اند، آنجا که محسن خبر بارداری یاسی (همسرش) را از زبان معشوقه‌ی خود (می‌نا) می‌شنود.

آنجا که رابطه علی و لاله در میان پنهان کاری‌ها و دروغ‌های لاله متلاشی می‌شود، آنجا که ارتباط بهرام و تهمینه به قدری متزلزل شده که دو طرف رابطه کوچک‌ترین تمایلی برای ارتباط (حتا از نوع کلامی) با هم ندارند و بالاخره جایی که سه زوج برای برگزاری یک جشن تولد گرد هم می‌آیند اما هیچ‌گاه آن‌ها را دور هم نمی‌بینیم، تنها لحظه‌ای که هر شش کاراک‌تر فیلم گرد هم می‌آیند، لحظه شام و موقع بریدن کیک تولد است که عمر هر دو لحظه به کوتاهی حیات یک لبخند است. در سعادت آباد خیانت ماندگارتر است.

مثل این است که در ایوانش، هر شب اشباح عزا میگیرند. احمد شاملو

زیرنویس:

:: فکر نمی‌کنی... عمرا دکتر پرتقالی

اونایی که موبایل جا می‌ذارن تو تاکسی، تو خونه، تو بقالی، اونایی که آدرس خونه خودشون رو توی راه برگشت به خونه فراموش می‌کنن سر از یه یه سر دیگه شهر در می‌یارن، اونایی که‌گاه و بی‌گاه گوشه چشاشون چروک می‌افته، اونایی که نگاشون دوره، اونایی که وقتی می‌خوان صداتون کنن اسم یه عده آشنا و غریبه رو ردیف می‌کنن تا به اسم شما برسن. اونایی که نصفه شب بی‌سیگار میمونن می‌زنن می‌رن تا چاراه نظام آباد از اون پیر خراباتی که سیگار، لبو، قرقروتت و باقالی می‌فروشد یه پاکت بهمن کوچیک بگیرن.

اونایی که می‌رن راه آهن سوار اولین قطاری می‌شن که راه می‌افته و با اولین قطار برگشت برمی‌گردن که فقط تو قطار باشن و توی راه روهاش وایستند تا خیرگی کنند و باد بزنه به صورتشون، اونایی که وقتی دارین خاطره تعریف می‌کنین خاطره‌ای که خود اون آدما یه پای داستان بودن رو اصلا یادشون نمی‌یاد و الکی سر تکون می‌دند که یادشونه خیلی خوب یادشونه.

اونایی که می‌زنن می‌رن کوه، به جای اینک‌ه برن سر کار راه کج می‌کنن برن کوه، اونایی که وقتی دارن توی پیاده‌روهای ولیعصر راه می‌رن مواظبن پاشون نره رو خطا، اونایی که از ساندویچ کثیفا بلدن سُس بدزدن برن باهاش در خونه طرف رو زمین واسش بنویسن، اونایی که جمعه صبا آفتاب نزده می‌رن لاله زار راه می‌رن، اونایی که قبل هر شماره‌ای که می‌خوان بگیره یه شماره رو همیشه اشتباه می‌گیرن، اونایی که سربه سر پیرمردهای توی پارک می‌زارن یاد جونی هاشون بیفتن. 

اونایی که چایی می‌خرن با سیگار می‌یان خونتون باهم سیگار بکشین چای بخورین، اونایی که آخرین نفری هستن که وقتی از کاربی‌کار شدین تا دم در باهاتون می‌یان، اونایی که اولین پیک عرق رو می‌زنن به سلامتی سفرکرده‌ها، اونایی که یه آرشیو آهنگ دارن که هیچ‌کس ازش خبر نداره، ریختن تو‌ام پی تری پلیرشون گوش می‌کنن شبا تا بخوابن، اونایی که تو اتوبوس می‌رن سمت پنچره می‌شینن و پاهاشون رو جمع می‌کنن تو شکمشون.